ألنّا فعل ماضى متكلم مع الغير از باب إفعال و از مادهء « لين » و مصدر آن « إِلانه » و آن به معنى نرم كردن است . تفسير : و همانا به داوود از جانب خود فضل و رحمتى عطا كرديم . گفته شده مراد از فضل در اين آيه نبوّت يا زبور يا حسن صوت يا حسن خُلق با مردم ، يا عدالت در حكم و قضاوت و داورى يا كمك به درماندگان و مساكين ، يا حلاوت و شيرينى مناجات ، يا علم به اين كه جز بارگاه الهى پناهى نيست مىباشد . امّا اكثر مفسّران برآن‌اند كه مراد تسخير كوه‌ها و پرندگان براى او بود كه قرآن مىفرمايد : يجِبَالُ أَوّبِى . . . : گفتيم : اى كوه‌ها و اى پرندگان ، با او در تسبيح خداوند هم‌آواز و صداگردان باشيد ؛ يعنى باز گردانيد تسبيح او را . در اين موافقتِ تسبيح كوه‌ها و مرغان با حضرت داوود عليه السلام چند قول است : 1 - خداوند در كوه‌ها و در مرغان در وقت تسبيح نمودن آن حضرت صدايى ايجاد مىكرد مانند ايجاد صوت در شجرهء طور سينا . 2 - خداى تعالى ايشان را در آن وقت شعور عطا مىفرمود كه با آن حضرت در تسبيح همراهى مىكردند . 3 - مسخَّرات او بودند كه ، هر اراده‌اى كه از كوه كند انجام شود و هر حكم كه مرغان را فرمايد اطاعت كنند . و روايت شده است كه حضرت داوود شب‌ها تغيير لباس مىنمود و در كوچه‌ها مىگرديد و به هر كس مىرسيد مىپرسيد : رفتار داوود با مردم چگونه است ؟ همه او را به وصف جميل ستايش مىكردند ؛ و اين به جهت آن بود كه چون سلطنت داشت مىخواست اگر از حُكّام او به كسى ستمى رسيده باشد در تلافى آن بكوشد . شبى به اين منظور در كوچه‌ها تردّد مىكرد ، حق تعالى فرشته‌اى را به صورت مردى نزد او فرستاد و داوود بنا به عادت از او پرسيد كه والى شما چگونه است ؟ گفت : اگر در او يك خصلت نبود بسيار حاكم خوبى بود . گفت : آن چيست ؟ گفت : آن كه از بيت المال خورد و